istanbul’un güzide semtlerinde birinde güzide kardeşimle bişiler yuvarlıyoruz. Akşam üstleri, tükkanda bizden ve çalışanlardan başka kimse yok. çalışanlar samimi insanlar arka masamızda kendilerine çay ısmarlamış gitmemizi beklemek, koyu sohbetteler.
birden kapı aralandı (hava serin sırtıma vuran serinlikten anladım), içeriye 1.60 boylarında hafif albino (beyaz zenci ya da pigmentsizlik de denebilir) bi abicik girdi. selamlaştılar belli ki tanışıyorlar. biraz sora gelen kişinin avukat olduğunu anladık konuşmalardan.(hikayenin devamında da kendisini avukat olarak anacağım)
avukatımız konuşurken yanındakinin kulağı ile yanaklarına arasına 20cm mesafede konuşmakta.üstüne gözlüklerimiz var ve hafif pelteğiz.diyalog şöle:
avukat: -ya beyler şu karşıdaki yeri tuttum 3e3 9metrekare biyer. bana bi boyacı lazım kaça boyar, boyayı da ben alırım hea! tanıdık var mı?
masa ahalisi: -olmamı abi du arayalım hatta hemen..
blablabalbll telefon konuşmaları boya bodana sohbeti vb…….
avukat: -yalnız buarada benim eşyaları da taşımam lazım tanıdık hamal falan var mı?
masa: -tabi abi bizim çocuklara 3-5 verirsin bizimkiler taşır, sen de nolcak 9 metrekarelik yere eşya heh..
avukat: -ya zaten pek eşya yok eski yerden alıp oraya çıkıcak. yalnız ben de bi tekne var ağır biliyo musun?
masa: -abi ne teknesi ya, sen avukat diil misin?!!!? (herkes şaşkın bizde öle ne teknesi??!)
avukat: -ya bende bi tekne var ağır!! (aynı ton aynı vurguyla bi tekrar daha, zihinlerde maket bişiler hayal ediyoruz, çalışanların maketi hayal ettiği bile yok.. kaval bakışlardalar)
masa: -abi ne teknesi yaa!!!!
avukat: -ya bak! ben-de-bi-tek-ne-var ağır, büyük bi dolap.. (avukatımız adamın ağzına doğru, hecelemeye başlayarak cümlenin sonuna dolabı ekledi)
masa: -öle desene paşam, tekne diince…
avukat: -ne teknesi??
bilmece gibi bir insan, bir avukat, bir beyaz zenci sanki yanlış anlayan biziz masayla beraber. sölesene baştan bi tek ağır dolap var diye hepimizi yoruyosun, heceliyosun..
ya sabır bi şehir hikayesiyle görüşmek dileğiyle sağlıcakla
